วันที่ 15 เป็นวันสุดท้ายของเทอมนี้ล่ะ เรายังเรียนภาษาต่ออีกครึ่งปีน่ะ (จะไปรอดมั้ยวะคะเนี่ย)
แฟนนี่เพื่อนอินโดนีเซียให้ขนมกล่องนึง ข้างในมีช็อกโกแลตสามชิ้นกะคุกกี้อีกแปดชิ้น อร่อยดี
ส่วนในห้องเรียนอาจารย์กะเพื่อนๆก็ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้เรากะแมกซ์
(เพื่อนสวีเดนเกิดวันที่ 28) แล้วอาจารย์ก็ให้การ์ดวันเกิดเรากะแมกซ์
 
แล้วตอนเย็นเราก็ไปทำงานพิเศษ หกจังเข้าร้านมาตอน 6 โมงครึ่งพร้อมถุงสีเทาบางๆ
เข้ามาให้ด้วยรอยยิ้ม พอเราเปิดดู ..ไอ้หยาาา ว้าววววววว โปสเตอร์ (เคลือบแข็ง) แผ่นรองเขียน
แล้วก็รูปถ่ายอีกสามใบ เป็นกลุ่มนักร้องญี่ปุ่นที่เราชอบหมดเลยทุกชิ้น ฮ่าๆๆๆ ดีใจมาก
 
แล้วตอนทำงานวันนี้ (15) มีพี่แซน (พี่คนไทยเป็นเชฟ) โบว์จังเป็นผู้ช่วยพี่แซน
(ปกติเป็นหน้าที่สี่ซัง แต่อาทิตย์นี้สี่ซังกลับบ้านที่ฮิโรชิม่า) แล้วก็มี สองซัง หกจัง แปดคุง
แล้วก็เรา ตอนค่ำๆร้านปิดแล้วก็ยังต้องเก็บร้านกัน เห็นรีบๆ นึกว่าจะรีบกลับบ้านกัน
แต่พอปิดร้านแล้วโบว์จังบอกว่าทุกคนไปทางเดียวกัน แล้วก็ให้เรามาด้วย (เอ๊ะหรือว่า..)
 
 
แล้วก็จริงๆด้วยล่ะ! โคตรดีใจค่ะ ถ้าไม่นับตอนประถม 1 ครั้งถ้วน ที่แม่ซื้อเค้กปอนด์ S&P
มาให้จัดงานเล็กๆแค่เรากะเพื่อนบ้านอีก 2 คนล่ะนะ นี่นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา
ที่ได้รับเค้กวันเกิด เป็นครั้งแรกที่ได้จากเพื่อน โคตรดีใจอ่ะค่ะ (อยากเว่อร์ร้องไห้
แต่ร้องไม่ออก น่าจะเพราะมันตะหงิดตั้งแต่โบว์จังบอกว่าทุกคนไปทางเดียวกันแล้วล่ะ
เพราะปกติเลิกงานแล้วทุกคนจะขี่จักรยานแยกย้ายกันกลับ มีแต่เราที่ไม่มีจักรยาน
มักจะเดินกลับบ้านไม่ก็เดินไปขึ้นรถไฟ แถมตอนเดินมาร้านนี่ก็เห็นแปดคุงช่วยโบว์จัง
ถือกล่องอะไรอีก แอบคิดไปเองว่าเค้กชั้นเปล่าน้า 5555 แล้วก็จริงๆด้วยนิ ^^)
 
แบบว่า เค้กเป็นหน้าอาราเล่จังด้วยอ่ะ ด้านข้างเขียน ダイヤちゃん おめでとう。
(=สุขสันต์วันเกิดไดยะจัง) เค้กน่ารักมากอ่ะ ข้างในสีชมพูด้วย 55 อร่อยด้วย
ตรงหน้าอาราเล่จังไม่ได้เป็นครีมนุ่มๆปาดแล้วเละนะ เป็นแบบแข็งนิดๆออกเหนียวๆอ่ะ
อร่อยดีหวานด้วย โบว์จังบอกว่าไม่ได้สั่งจากร้านไหน ให้เพื่อนโบว์จังทำให้ เค้าทำขนมอร่อย
ปลื้มโคตรรรรรรรค่ะโบว์จัง รักโบว์จังกะทุกคนจังเล้ยยยยยยยย
 
แล้วโบว์จังก็ให้เราสั่งเครื่องดื่ม เราก็สั่งค็อกเทลอ่ะนะ เบสเป็น Mangoyan พอดีตอนทำงาน
ผสมค็อกเทลให้ลูกค้าทีไร เวลาเปิดขวด Mangoyan มันกลิ่นหอมชวนชิมตลอดเลย
คราวนี้ล่ะจะได้ชิมมั่งเลยสั่ง Mangoyan มิกซ์กะน้ำส้ม แล้วแบบไม่รู้ธรรมเนียมอะไรยังไง
ของพวกเค้า ทุกคนก็เลยสั่งเครื่องดื่มที่มีเบสเป็น Mangoyan กันหมดเลย
อย่างแปดคุงก็สั่ง Mangoyan มิกซ์กะนม อีกสามคนที่เหลือสั่ง Mangoyan มิกซ์กะเบียร์สด
(ลืมบอก พี่แซนไม่ได้มาด้วย เลิกงานปุ๊บพี่แกรีบกลับไม่ได้ลาใคร ก็เลยแบบคงไม่รู้ว่า
ทุกคนจะมากินด้วยกัน) อ้อ.. ร้านนี้เป็นร้านออกแนวบาร์กึ่งร้านอาหารป่าวหว่า ประมาณนั้นมั้ง
 
แล้วก็มีสั่งของกินกันมากินเล่นอีกประมาณ 3-4 อย่าง นั่งคุยเล่นกันเรื่อยๆ
แบบวันรุ่งขึ้นแปดคุงมีปฐมนิเทศป.โทมั้ง เลยอยู่ได้ไม่นาน กินเค้กแล้วคุยอีกแปบก็กลับก่อน
(คนนี้เด็กกว่าเราอีก แต่กำลังจะเรียนป.โทแล้ว แต่ที่เหลืออายุมากกว่าเราหมด)
แล้วเรากะที่เหลือก็ยังนั่งคุยเล่นกันต่อ แม้บางทีเราจะฟังไม่รู้เรื่องก็เหอะ 5555
แต่บางครั้งพวกเค้าก็ค่อยๆอธิบายช้าๆให้ฟังอีกทีนะ ชอบจังที่พวกเค้าใจเย็น
อย่างเวลาสอนงานก็ใจเย็น ใจดี โดยเฉพาะหกจังนี่พี่แกฮาตลอด ตัวฮาเลยล่ะ
สองซังเวลางานนี่บางอารมณ์แกแอบดูดุๆอ่ะ เราเลยแอบกลัวเป็นบางเวลา
แต่เวลาเลิกงานนี่สดใสมาก อย่างเช่นตอนกินๆกันคุยเล่นกันนี่ ร่าเริงดี เลยไม่กลัวแล้ว 555
โบว์จังก็น่ารักดี ตั้งแต่ตอนเรามาทำงานวันแรก ก็เป็นคนช่วยสอนงานเราคนแรกเลย
ใจเย็นดีด้วย เราก็เลยถามแกบ่อยๆ แล้วก็เวลาเห็นโบว์จัง จะรู้สึกเหมือนเห็นปุ๊กลุกเลยอ่ะ
(ปุ๊กลุก=พี่สาวเรานะ ไม่ได้อยู่ด้วยกันมาจะ 8 ปีแล้ว ไม่ได้ล้มหายตายจากไปไหนหรอกนะ
แค่อยู่กันคนละประเทศ แต่เจอกันครั้งล่าสุดก็ปีครึ่งมาแล้วอ่ะ)
 
 
จากซ้ายไปขวา: หกจัง สองซัง เพชร โบว์จัง (แปดคุงกลับไปก่อน นี่ถ่ายตอนจะกลับบ้าน)
เหมือนเราตัวเตี้ยเลยเนอะ แต่จริงๆรู้สึกจะสูงกว่าใครเขาอ่ะนะ เราย่อตัวอ่ะ
ก็กลับกันตอนตีสองนิดๆ รถไฟหมดแล้ว ค่ากินสามคนนี้ก็ออกให้บอกไม่เป็นไรเค้าเลี้ยง
เพราะเป็นวันเกิดเรา แล้วค่ารถกลับบ้านก็เหมือนกัน พวกเค้าออกค่าแท็กซี่ให้
(แท็กซี่ญี่ปุ่นมีกิตติศัพท์ว่าแพงมากกกกก เราเลยไม่เคยนั่ง ไม่เคยคิดจะนั่งไปไหนมาไหน)
พวกเค้าบอกว่าให้กลับแท็กซี่ แท็กซี่ญี่ปุ่นปลอดภัยมากไม่ต้องกลัว
แล้วคือพวกเค้าทุกคนมีจักรยานใช่มะ จะแยกย้ายกลับไปให้เราไปเรียกแท็กซี่เองก็ได้อยู่
แต่พวกเค้าเดินเข็นจักรยานมาหน้าถนนใหญ่เรียกแท็กซี่ให้อ่ะ แถมช่วยบอกให้อีกว่า
เราเคยเจอพวกเฮนไต (โรคจิต) ที่หน้าอพาร์ทเมนต์ พอเราลงรถไปแล้วช่วยอย่าเพิ่งไป
ช่วยอยู่ส่งจนเห็นเราเข้าเขตด้านในอพาร์ทเมนต์ไปก่อนแล้วค่อยไป อะไรประมาณนั้น
(แล้วลุงแท็กซี่ก็อยู่รอส่งให้จริงๆด้วยล่ะ แบบลงจากรถมาเปิดประตูให้ แล้วก็ยืนรอส่งเลย
ไม่ได้นั่งรอในรถ โอ้ว บริการประทับใจ ขอบคุณค่ะลุงแท็กซี่)
 
เพื่อนๆเราดีมั้ยล่ะ แอบรักเพื่อนๆญี่ปุ่นพวกนี้จัง แม้จะเรียกชื่อไทยพวกเค้าจนติดปาก
แต่ตอนนี้เราจำชื่อ-สกุลของโบว์จัง หกจัง สองซัง แปดคุง ได้แล้วนะ (เลยรู้สึกไปเอง
อีกนิดว่าเราเป็นเพื่อนกันจริงๆสิน้า ชั้นจำชื่อเธอได้แล้ว โฮะๆ <<เพี้ยนป่ะเรา)
 
จริงๆเย็นวันนั้นตอนสามทุ่ม เพื่อนๆที่โรงเรียนไปคาราโอเกะกันอ่ะ จนดึกตีสองตีสามกันเลย
แต่เราทำงานพิเศษเลยไม่ได้ไป (แต่อาทิตย์ที่แล้วไปมาแล้วรอบนึง ฉลองเลี้ยงส่งกันที่อิซากายะ
ตอนแรกไม่คิดว่าจะมีอีก แต่ดันมีเลี้ยงส่งกันอีกรอบที่คาราโอเกะแฮะ) พอดีเลิกงานแล้ว
ก็มากินกะฉลองวันเกิดเบาๆกะเพื่อนที่ทำงาน ก็เลยไม่ได้ไปคาราโอเกะ
 
แต่รุ่งขึ้น (วันที่ 16) ตื่นสายล่ะ ปาไปเที่ยงวันมั้ง ทีแรกจะไปโอซาก้าไปทำพาสปอร์ตเล่มใหม่
ซะหน่อย ดันสายเลยไม่ได้ไป นั่งเอื่อยอยู่ในห้องไม่ได้ทำอะไร ค่ำๆก็อาบน้ำแล้วไปปาร์ตี้สาวๆ
กันที่บ้านเจสสิก้า (บ้านเช่า)
 
 
ซ้ายไปขวา: พีช มาลินกะเจสสิก้าสาวสวีเดน มิเรียมสาวสเปน มารีสาวฝรั่งเศส
แล้วก็อีกมิเรียม แต่เป็นสาวอเมริกัน
 
ก็กินนาโช่กัน (อาหารเม็กซิโกน่ะถ้าจำไม่ผิด) กะไอศกรีม เราไม่ได้จ่ายตังค์เลย 555
ก็วันเกิดเราง่ะ Kiss ก็กินไปเพียบ เดี๋ยวเทอมหน้าสาวๆพวกนี้ก็จะเหลือแค่มิเรียมทั้งสองคน
แล้วก็เราอ่ะ ที่เหลือกลับประเทศกัน ที่จริงในคลาสมีผู้หญิงมากกว่านี้อีก แต่ไม่มา+บางคน
กลับประเทศไปเยี่ยมบ้านตัวเองกัน (แต่ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน T T)
 
พวกนี้เขียนกระดาษสุขสันต์วันเกิดให้เราด้วย พีชเขียนภาษาไทย
แต่รอบๆนี่เต็มไปด้วยภาพวาดของ ".." โรคจิตที่เราเจอเมื่อวันก่อนนั่น
ไอ้พวกนี้นี่มัน....!!!???!?!?!?!!? มันก็กะฮาๆกันอ่ะนะ ก็ฮาดีหรอก
แต่ทำเอาไม่อยากเก็บกระดาษแผ่นนั้นเล้ย Foot in mouth
 
นั่งคุยเล่นจนถึงตีสี่หน่อยๆ ตอนนั้นเหลือเรา พีช มิเรียมสาวสเปน (เธอเป็นตัวฮา) เจสสิก้า
เราสามคนก็กลับอพาร์ทเมนต์กัน (เราพีชมิเรียม) เพราะอยู่ที่เดียวกัน ใกล้บ้านเจสสิก้าด้วย
เดินกลับไปด้วยกันได้ปลอดภัยดี
 
รุ่งขึ้นมีปัญหานิดหน่อยเลยไม่ได้นอนเท่าไหร่ (สัปหงกไปแปบเดียว)
บ่ายก็ไปวัดคิโยมิสึกะพีชสองคน เดินเล่นริมถนน ไหว้พระ เจอขบวนอะไรไม่รู้มีมังกรด้วย
แล้วก็มีคล้ายๆนักบวชโปรยน้ำมนต์ ..รู้สึกดีจัง เหมือนได้รับพรต้อนรับวัย 26
แล้วก็ไปเสี่ยงเซียมซี ได้ เบอร์ 11 (เลขสวย) Great Good Fortune ล่ะ โชคดีมาก ฮุฮุฮุฮุ
 
ตอนเย็นมีทำงานพิเศษ ก่อนทำก็ไปซื้อของขวัญวันเกิดให้ตัวเองล่ะ..
 
 
เป็นกล้อง Diana Mini รุ่น Love is in the Air รุ่นเก่าแล้วล่ะ ตั้งแต่ประมาณช่วง
วาเลนไทน์ปีที่แล้ว (2011) ก่อนเรามาญี่ปุ่นอีก อยากได้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วล่ะ
แต่เพิ่งมาได้ซื้อก็ตอนนี้ (เพราะ Holga ที่มีมันเจ๊งไปแล้ว ส่วน LC-A ก็อยู่ที่ไทย /
ทั้ง Holga ทั้ง LC-A ทั้ง Diana เป็นชื่อกล้องฟิล์มอ่ะนะ ถ่ายรูปออกมาได้เป็นสไตล์สีจัดจ้าน
เรียกง่ายๆว่ากล้องโลโม่) เราถ่ายรูปไม่เก่งนะ แต่ว่าอยากได้อ่ะ ก็แค่นั้นนั่นแหละก็เลยซื้อ
แล้วนี่มันรุ่นเก่า พอดีว่าไปเจอที่ร้านนึงเค้ายังเหลือตัวนี้อยู่กล่องนึง ร้านอื่นๆไม่มีแล้ว
ในเว็บก็ไม่มีแล้วด้วย ก็เลยว้าววววว เอาาาาาา
 
ยังไม่ได้ไปตะลอนไหนเอาไปถ่ายอะไรเลย แต่ภายในปิดเทอมนี้แหละ
จะไปเที่ยวเล่นนนนนนนน มั่ง ตลอดปีชั้นแทบจะไม่ได้ไปไหนเลย ขนาดมาเรียนอยู่ญี่ปุ่น
ชีวิตก็ยังไม่ออกจากกะลา ..ง่า
 
ไปละ ซักผ้าค้างไว้กองใหญ่ แหะๆ
ปีนี้ต้องเป็นปีที่ดี!!
 
 
   << อ่าน Life in JP อัน ก่อน อันนี้
อ่าน Life in JP อัน ถัดจาก อันนี้ >>   
  ^ Top  |  เปิดสารบัญ Life in JP

Comment

Comment:

Tweet

Happy Birthday ย้อนหลัง ย้อนไปนานนะ ^^ question
มีความสุขมากๆน้า

#2 By miru on 2012-10-19 12:27

แฮบปี้เบิดเดย์ย้อนหลังฮ่ะะ ปีนี้มีเพื่อนน่ารักๆมากมายเลยนะเพชร เป็นปีที่ดีๆและต่อจากนี้ไปขอให้เพชรเจอแต่เรื่องดีๆสิ่งดีๆสมหวังนะ ^^

#1 By อ๊บ (58.9.41.62) on 2012-04-12 14:00